tag:blogger.com,1999:blog-73984251386040562342011-07-31T04:06:57.004+03:00asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.comBlogger121100tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-48008287119225978062009-07-17T10:50:00.010+03:002009-07-17T11:50:40.565+03:00

Bir çocuk kaç para eder? Anlaşılan gecekonduda yaşayan bir ailenin makus talihini yeneceğine iman etmesine yetecek kadar çok ediyor. Erol Evgin ve Pınar Altuğ’un cebini epeyce şişkinleştirmesini, bir televizyon kanalının kasasını daha da doldurmasını sağlayacak kadar çok ettiğini tartışmaya gerek bile yok. Yoksa çocukların en arabesk hal ve tavırlarla, yaşlarına özgü tüm naifliklerinden,

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-9339626535682420692009-06-27T13:33:00.012+03:002009-07-02T10:04:57.428+03:00

“O bizim ekolümüzdü, kahramanımızdı. Her bir klibi ile büyülü bir yolculuğa çıktığımız günleri, Billy Jean reklamlı Blendax’ın koyu mavi, çizgili şişesindeki şeffaf sarı şampuanının kokusunu burnumda duyarak hatırlıyorum.” İngilizce’de bazı kelimelerin Türkçe karşılığını bulmak güç, insan bazen çaresiz kalıyor. “Gifted” o kelimelerden biri sanırım. Türkçe’si yok değil, “yetenekli” demek

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-54354784046105337842009-04-18T21:34:00.008+03:002009-04-20T22:41:47.934+03:00

Ne zamandı tam olarak hatırlamıyorum epeyce oluyor, gazetelerde bir film ismi görmüş çarpılmıştım. Bir Japon filmiydi ve ismi şöyleydi: “Dünyanın Orta Yerinde Aşk İçin Ağlıyorum”. Daha sonra yılgınlık hissettiğim, birçok nedenle kendimi dünyanın orta yerinde yapayalnız durmuş ağlar yakaladığım birçok anda bu film sık sık aklıma geldi. İşte yine içinde bulunduğum ruh halini anlatmak için başka

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-62619235334910134292009-02-24T12:11:00.029+02:002009-02-24T13:43:22.534+02:00

Geçen aylarda ilk kez, seyrettiğim bir filmle ilgili yazı yazmak istedim. Meğer ne zormuş bir film eleştirisi yazmak. Büyük bir istekle başladığım Sonbahar yazısı epey debelenmemin ardından, yılgınlıkla yarım bıraktığım yazılar arşivimdeki yerini aldı. Eğer filmle ilgili bir başka yazı okumasaydım bu defteri bir daha açmaz, bu çileli yolcuğu tekrar göze almazdım. Sonbahar filmi hakkında bir yazı

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-64507709353714121902009-01-08T12:17:00.007+02:002009-01-08T12:25:53.959+02:00

Yine milletçe yek vücut olmanın güveni yaşanıyor güzel ülkemde. Milletim, İsrail’in Gazze’ye saldırıları karşısında gerekli tepkiyi veriyor. Herkes çok üzgün, acılı, tepkili. Yine herkesin aynı düşünmesinin rahatlığı içindeyiz. Nasıl olur da İsrail böylesine vahşi bir katliamı sürdürebilir? Şaşkınız. Çocuklar, siviller ölüyor. Tüm bu infialin, on yıllardır süren savaşta kanın oluk oluk

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-44512307052394451952008-11-03T20:43:00.014+02:002008-11-03T21:15:31.853+02:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoBodyText, li.MsoBodyText,

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-61362766240738640272008-10-09T21:31:00.008+03:002008-10-09T21:38:42.908+03:00

GÜLE GÜLE TANJU Üniversitedeydik, 1990’lı yılların başıydı. Zor yıllardı. “Yeni bir söz söylemek için ölmek mi gerekir?” sorusunun yanıtını arıyorduk. Okumanın, sohbet etmenin, müzik dinlemenin, akşamları demlenmenin anlamının şimdikinden çok farklı olduğu yıllardı. Ezginin Günlüğü dinlerdik, hem de çok. Aşık olur dinlerdik, kavuşur dinlerdik, hasretlik olur dinlerdik, derdimizi

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-87834927357816961422008-04-30T23:20:00.016+03:002009-01-09T21:03:59.938+02:00

(Başlığı çok sloganvari bulanlara açıklamamdır: Eğer gerçekten böyle düşünmüyor olsaydım, daha az ya da çok hissediyor olsaydım bu başlığı atmazdım sanıyorum) Sıcaktı, hem de çok. Kimse havanın o denli sıcak olmasını beklemiyordu. Aslında havadan hiçbir şey beklemiyorduk. Tipik İstanbul havasıydı işte, tahminleri takip etmeyi çoktan bırakmıştık. Tahminsiz insanlara yakışır şekilde kalın

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-42904960040980851512008-04-16T00:00:00.011+03:002009-01-09T21:05:27.411+02:00

Bugünlerde bahar yorgunluğunun vücut bulmuş şekliyle dolanıyorum ortalıklarda. Her yıl olur. Ne zaman ki ağaçlar çiçek açar, şairlerin çok sevdiği ifadesiyle dallara su yürür, ben kendimi oradan oraya atmaya başlarım. Bu yıl daha bir beter bastırdı yorgunluk. Babam daha soğuklar olur, bahar gelmedi diyor ama vücudum bu teze inanacak gibi değil. Ellerimde, kollarımda, bacaklarımda külçe

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-16656800662325626892008-02-08T20:31:00.002+02:002009-01-09T21:07:51.448+02:00

Yıllar yıllar önce bir aile yakınımızı kaybettik. Çok gençti, çok acıydı. Evimizde uzun süre bu acının ağır havasının hakim olduğunu hatırlıyorum. İçimdeki acı, yakınlarının çaresizliğini gördükçe büyüyordu. Küçük bir çocuktum ve kendimi nasıl avutacağımı bilemiyordum. Sanki kimsenin hayatı bir daha eskisi gibi olmayacakmış gibi geliyordu. Hayatımızın değiştiğini hissediyordum. Bu durum bende

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-12158489277487681212008-01-27T20:05:00.000+02:002008-02-11T22:48:03.250+02:00

Sitemi açar açmaz böylesine iddialı bir başlıkla yazı yazmaya kuşanmamı bekleyenler vardır. Bekleyip özgürlük, adalet gibi kavramlarla sınırlı bir alanda düşünmeye, kalem oynatmaya devam edeceğime karar verip beni yadırgayanlar, bekleyip ne yazacak acaba diye merak edenler, bekleyip onları şaşırtmadığıma sevinenler. Aslını soracak olursanız aklımda yoktu bu yazı. Ta ki uzun

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7398425138604056234.post-45082044580507968332008-01-20T20:42:00.001+02:002008-01-20T22:56:45.401+02:00

KİM NE DİYECEK ACABA? Benim derdim gücüm bu galiba. Üniversite yıllarında bir arkadaşım bütün sorunumun başkalarının benim hakkımda düşündüklerini çok fazla önemsemem olduğunu söylemişti. Belki öylesine söylemişti ama bana dünyanın tüm hazinelerini vermiş gibi sevinmiştim. Demek ben bu yüzden o kadar mutsuz, sonsuz bir arayış içindeyim. Tüm sorunlarımın kaynağını bulmuş olmaktan çok

asudehttp://www.blogger.com/profile/11870026044628383836noreply@blogger.com16